Παιδαγωγική της Ελπίδας

Ο Φρέιρε, 25 χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου του «Η παιδαγωγική του καταπιεσμένου», εκδίδει την «Παιδαγωγική της ελπίδας». Συνεχίζοντας τη θεωρία του περί τραπεζικής αντίληψης της εκπαίδευσης, υπέρ μιας λαϊκής εκπαίδευσης που βασίζεται στο διάλογο με στόχο της την κατανόηση από πλευράς εκπαιδευόμενου της κοινωνικής του πραγματικότητας και των πηγών καταπίεσής του, σε αυτό του το βιβλίο προσθέτει κεντρικά την έννοια της ελπίδας. Όπως, αναφέρει και ο ίδιος το βιβλίο του «γράφτηκε εν μέσω αγώνα και αγάπης, χωρίς τα οποία δεν υπάρχει ελπίδα. Προορίζεται για την υπεράσπιση της ανοχής – δίχως αυτή να συγχυστεί με την παθητική της πλευρά- και του ριζοσπαστισμού. Προορίζεται, επίσης, ως μια κριτική του σεχταρισμού. Προσπαθεί να εξηγήσει και να υποστηρίξει τον προοδευτικό μεταμοντερνισμό και απορρίπτει τη συντηρητική, νεοφιλελεύθερη εκδοχή του».

Περιγράφει την ελπίδα ως μια οντολογική ανάγκη, δίχως την οποία είμαστε απελπισμένοι και δε μπορούμε να ξεκινήσουμε τον αγώνα για αλλαγή. Η ελπίδα οφείλει να αγκιστρώνεται στην πράξη, στον αγώνα. Αν όχι, αν δεν υπάρχει δράση, γινόμαστε απελπισμένοι. Η ελπίδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της προοδευτικής εκπαίδευσης. Η ελπίδα όπως την παρουσιάζει ο Φρέιρε δεν είναι ούτε κάτι στατικό, ούτε αποκλειστικά συναισθηματικό. «…Η ελπίδα είναι μία ενεργή δύναμη επιβεβλημένη για την επιτυχία της εκπαίδευσης που θέτει προβλήματα και της διαδικασίας της κριτικής συνειδητοποίησης (conscientization). Αντιθέτως, η απελπισία είναι μία «καθορισμένη οντότητα» που δημιουργείται από τις οικονομικές, ιστορικές και κοινωνικές πιέσεις της καταπίεσης, και γίνεται εντονότερη στην απουσία μιας «κριτικής γνώσης της πραγματικότητας». Η ελπίδα μας βοηθάει στην κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης, και στον αγώνα που χρειάζεται για να τη βελτιώσουμε. Η ελπίδα σε απομόνωση δεν αρκεί. Η ελπίδα από μόνη της δεν κερδίζει. Δίχως αυτήν, ο αγώνας μου θα είναι αδύναμος και κλονιζόμενος. Χρειαζόμαστε την ελπίδα, όπως ένα ψάρι τα καθαρά νερά…».

Μία σημαντική παρατήρηση που κάνει ο Φρέιρε είναι ότι η δουλειά του δεν αποτελεί μια μέθοδο που πρέπει να ακολουθήσουν οι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί, αλλά μάλλον μια παιδαγωγική που αφήνει την ελευθερία για την εκ νέου ανακάλυψη του περιεχομένου της.

  • Trackback are closed
  • Σχόλια (0)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: